Wyrok

z dnia 21 października 2005 r.

wojewódzki sąd administracyjny w Warszawie

I SA/Wa 1532/2004

Gdy osoba uprawniona utraci prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, to tym bardziej powinno to oznaczać utratę prawa ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.

LEX nr 191269
191269
Dz.U.02.207.1761: art. 90

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.).
Sędziowie NSA: Ewa Dzbeńska, Anna Lech.
Protokolant: Bożena Dąbkowska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2005 r. sprawy ze skargi Elżbiety P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2004 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego
oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 czerwca 2004 r., Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 kwietnia 2004 r. Elżbiety P. od decyzji z dnia 31 marca 2004 r. wydanej przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia 21 października 2003 r. i decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia 31 lipca 2003 r. o nie przyznaniu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Elżbieta P. złożyła w dniu 2 grudnia 2003 r., wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 21 października 2003 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia 31 lipca 2003 r. o nie przyznaniu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Żądanie uzasadniła tym, że decyzje organów obu instancji w sprawie pomocy finansowej dotknięte są wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zainteresowana stwierdziła, iż decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w W. została wydana z naruszeniem przepisu art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), przepis ten regulujący instytucję pomocy finansowej nie uzależnia jej przyznania od zbycia lokalu mieszkalnego.
Ponadto podniosła, że również decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. nr 10 zawiera wady, gdyż przepis art. 90 ust. 1 ustawy nie pozbawia prawa pomocy finansowej w przypadku zbycia lokalu mieszkalnego. Wskazała także na przepis art. 85 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, w myśl którego funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu o powierzchni mieszkalnej zgodnej z przysługującymi mu jednostkowymi normami powierzchni mieszkalnej (jedna norma wynosi od 7 do 10 m2). Dlatego zdaniem zainteresowanej, określone w art. 91 ust. 4 zbycie lokalu mieszkalnego pozbawia prawa do lokalu mieszkalnego, a tym samym do pomocy finansowej, tylko w przypadku, gdy lokal taki jest zgodny z przysługującą powierzchnią z tytułu posiadanych norm. Zainteresowana twierdziła, że zbyty przez nią lokal nie był zgodny z przysługującą jej powierzchnią mieszkalną, a zatem nie pozbawił jej prawa do lokalu i tym samym prawa do pomocy finansowej. Dlatego, jej zdaniem, również decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia 21 października 2003 r. zawiera wadę skutkującą jej nieważnością.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Dyrektor Generalny Służby Więziennej wydał decyzję z dnia 31 marca 2004 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji. Organ ten nie dopatrzył się w sprawie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i wskazał, że decyzje w sprawie pomocy finansowej nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem zbycie lokalu mieszkalnego bez względu na to, czy lokal taki jest zgodny z przysługującą funkcjonariuszowi powierzchnią mieszkalną z tytułu posiadanych norm, pozbawia prawa do lokalu mieszkalnego, a tym samym prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Organ wskazał też, że § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) uzależnia przyznanie pomocy finansowej wprost od przesłanek pozbawiających możliwość przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, określonych w art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.
Od decyzji tej zainteresowana złożyła odwołanie. W odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, gdyż jej zdaniem kwestionowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a nie z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdziła także, że przywołany w zaskarżonej decyzji przepis rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, nie obowiązywał w dacie wydawania decyzji stanowiących przedmiot postępowania o stwierdzenie nieważności. Dlatego nie może on być podstawą zaskarżonej decyzji. Ponadto zainteresowana podniosła, że instytucja pomocy finansowej, określona w art. 90 ustawy o Służbie Więziennej nie jest w żaden sposób uzależniona od zbycia jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego.
Rozpoznając odwołanie Minister Sprawiedliwości wskazał, że decyzja z dnia 31 marca 2004 r. jest decyzją prawidłową, gdyż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 października 2003 r. Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 31 lipca 2003 r. o nie przyznaniu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Organ podkreślił, że kwestionowane decyzje wydane były na gruncie przepisów rozdziału 6 ustawy o Służbie Więziennej - "mieszkania funkcjonariuszy". Pomoc finansowa, o której mowa w art. 90 ust. 1 tej ustawy jest przyznawana w celu uzyskania lokalu mieszkalnego, stanowi więc ona formę zastępczą podstawowego prawa - do lokalu mieszkalnego, uregulowanego w art. 85 ustawy. Ponieważ zgodnie z art. 91 ust. 1 pkt 4 tej ustawy osobie, która zbyła prawo do lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego lub domu nie przysługuje prawo do przydziału lokalu mieszkalnego przyznawanego w drodze decyzji administracyjnej, to także nie przysługuje prawo do świadczenia ekwiwalentnego w postaci pomocy finansowej.
Organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności decyzji należy odnieść się do przepisów zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. MS Nr 4, poz. 50). Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) do spraw wszczętych z wniosków funkcjonariuszy złożonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia mają zastosowanie przepisy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r.
Sprawa pomocy finansowej dla Elżbiety P. została wszczęta pod rządami wyżej powołanego zarządzenia i nie została zakończona decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r.
Zgodnie z § 3 zarządzenia pomocy finansowej nie przyznawało się, jeżeli osoba uprawniona (lub jej małżonek) była posiadaczem samodzielnego lokalu mieszkalnego, zgodnego z należną powierzchnią użytkową w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej albo zbyła prawo do lokalu mieszkalnego w takiej miejscowości. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, że wystarczającą przesłanką do odmowy udzielenia pomocy finansowej był sam fakt zbycia prawa do lokalu mieszkalnego, niezależnie od jego powierzchni użytkowej. Niewątpliwym jest, że zainteresowana zbyła: lokal mieszkalny nr 38 usytuowany przy ul. S. w W. i lokal mieszkalny nr 1 usytuowany przy ul. E. w W. Zatem decyzje o nie przyznaniu zainteresowanej pomocy finansowej zostały wydane bez naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniu zainteresowanej, nie miało znaczenia, czy powierzchnia zbytych lokali była zgodna z przysługującą jej powierzchnią mieszkalną z tytułu posiadanych norm.
Wobec czego, zdaniem organu, niezasadne jest twierdzenie zainteresowanej, że instytucja pomocy finansowej nie jest związana ze zbyciem lokalu mieszkalnego.
Również nie zasługuje na uwzględnienie argument podniesiony przez Elżbietę P., iż obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszowi Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) jest wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, gdyż ta kwestia nie może być przedmiotem niniejszego postępowania.
Odnośnie zarzutu, że przepis § 2 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie obowiązywał w czasie wydania decyzji, których stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca, organ podkreślił, że nie ma to wpływu na treść decyzji, albowiem były one wydane na podstawie całości przepisów rozdziału 6 - "Mieszkania funkcjonariuszy" - ustawy o Służbie Więziennej oraz zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r., których nie naruszył.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Elżbieta P. wnosząc o:
- uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2004 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 31 marca 2004 r.,
- stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 21 października 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia 31 lipca 2003 r.,
- zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego W. do przyznania jej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że artykułowana przez Ministra Sprawiedliwości teza o ekwiwalentności pomocy finansowej w stosunku do prawa do przydziału lokalu nie znajduje uzasadnienia w treści normatywnej art. 85, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej i nie wynika z literalnego brzmienia powyższych przepisów, gdyż są to samodzielne instytucje prawne.
Skarżąca podniosła, że powołane przez organ zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej.
Ponadto skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego W. z dnia 31 lipca 2003 r., że została wydana na skutek jej odwołania od decyzji tego samego organu z dnia 9 kwietnia 2003 r. Wobec czego organ drugiej instancji nie rozpoznał jej odwołania.
Skarżąca poddała w wątpliwość prawidłowość rozstrzygnięcia przez organy administracji, gdyż wobec stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej organy podjęły decyzje negatywne przy tym samym stanie faktycznym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i Minister Sprawiedliwości, rozpatrujący wniosek skarżącej, nie stwierdził, aby kwestionowane decyzje odmawiające przyznania skarżącej pomocy finansowej, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, bądź też, że zachodziła inna przesłanka uzasadniająca stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji, określona w art. 156 § 1 k.p.a.
Organ podniósł, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. w swojej decyzji z dnia 21 października 2003 r. słusznie przyjął, iż istotnym problemem dla rozstrzygnięcia przyznania skarżącej pomocy finansowej jest bezsporny fakt, iż w przeszłości zbyła ona na podstawie notarialnych umów dwa należące do niej lokale mieszkalne.
Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszowi Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi, "który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał". Przepis ten wyraźnie nawiązuje do treści przepisu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, który w sposób negatywny reguluje, kto z funkcjonariuszy posiada uprawnienia do przydziału lokalu na podstawie decyzji administracyjnej i jednocześnie będzie uprawniony do przyznania mu pomocy finansowej.
Jednym z przypadków, w którym nie przysługuje funkcjonariuszowi prawo do przydziału lokalu, a także prawo do pomocy finansowej jest zbycie przez niego lub małżonka lokalu (art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy).
Cytowany przepis nie zawiera warunku, iż musi to być zbycie lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej funkcjonariuszowi powierzchni mieszkalnej, odmiennie niż przypadek uregulowany w pkt 1 tego przepisu (art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej).
Ponadto organ wskazał, że sprawa przyznania skarżącej pomocy finansowej została wszczęta jeszcze pod rządami zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszowi Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. M. S. Nr 4, poz. 50), które utraciło moc w związku z wejściem w życie w dniu 24 sierpnia 2003 r. wcześniej wspomnianego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r., którego przepis § 8 ust. 3 nakazuje do spraw wszczętych z wniosku funkcjonariuszy złożonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (jak w przypadku skarżącej), stosować przepisy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r., którego § 3 nakazywał odmawiać pomocy finansowej osobie, która zbyła lokal mieszkalny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika więc, że wystarczającą przesłanką do odmowy udzielenia pomocy finansowej był sam fakt zbycia prawa do lokalu mieszkalnego.
Odnośnie do zarzutu skarżącej, że jej odwołanie z dnia 25 maja 2003 r. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego W. z dnia 9 kwietnia 2003 r. nie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy, organ podniósł, że jest on nieprawidłowy, albowiem wspomniane odwołanie zostało rozpoznane przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, który w dniu 10 czerwca 2003 r. wydał decyzję (doręczoną skarżącej w dniu 16 czerwca 2003 r.), którą uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego W. Skoro zaskarżona decyzja wskutek odwołania została uchylona Dyrektor Aresztu Śledczego W. wydał kolejną wspomnianą decyzję z dnia 31 lipca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wypadku decyzji administracyjnych, pod względem zgodności z prawem, i to w dacie wydania kontrolowanych decyzji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest regulowanym przez prawo procesowe ciągiem czynności procesowych, podejmowanych przez organ nadzoru. Organ ten nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzyganej w decyzji kontrolowanej. Organ nadzoru staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygnięte wedle zasad stosowania kasacji. Te zasady nie zostały naruszone w zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości i w decyzji ją poprzedzającej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej.
Postępowaniem nadzorczym objęte zostały dwie decyzje wydane w postępowaniu zwykłym, tj. decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 21 października 2003 r. oraz decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego W. z dnia 31 lipca 2003 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe.
Skarżąca zarzuca Ministrowi Sprawiedliwości, iż nie dostrzegł tego, że w kontrolowanych decyzjach zachodzą przesłanki do stwierdzenia ich nieważności. Zdaniem skarżącej artykułowana przez Ministra Sprawiedliwości teza o ekwiwalentności pomocy finansowej w stosunku do prawa do przydziału lokalu, nie znajduje uzasadnienia w treści normatywnej art. 85, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej i nie wynika z literalnego brzmienia powyższych przepisów.
Ponadto skarżąca zarzuca temu organowi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje przepis § 3 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. MS Nr 4, poz. 50), pomimo że powyższy przepis wykracza poza upoważnienie ustawowe.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do tego ostatniego zarzutu należy zauważyć, że faktycznie Minister Sprawiedliwości w rozważaniach powołał ten przepis. Jednakże w rzeczywistości powyższy przepis nie stanowił indywidualnej normy prawnej rozstrzygnięcia sprawy w kontrolowanych decyzjach. I tak w decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 31 lipca 2003 r. nie zostały przytoczone żadne przepisy przywołanego zarządzenia, a w decyzji organu drugoinstancyjnego z dnia 21 października 2003 r. powołany został tylko § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. U. Nr 132, poz. 1235). Jednakże z treści decyzji nie wynika, ażeby ten przepis przejściowy stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia, skoro decyzja utrzymywała w mocy decyzję odmowną.
Natomiast w decyzji nadzorczej Dyrektora Generalnego bez żadnej merytorycznej potrzeby przywołano przepis § 2 ust. 1 wyżej cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dla odparcia tezy skarżącej, że decyzje w postępowaniu zwykłym wydane zostały z naruszeniem prawa. Jest to uchybienie procesowe, które nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego § 2 ust. 1 tego rozporządzenia spełnia funkcję przepisu informacyjnego, a nie normatywnego. Treść indywidualnej normy prawnej do zastosowania wynika bezpośrednio z przepisów ustawowych - tak jak w badanych decyzjach wydanych w postępowaniu zwykłym. W decyzjach tych podstawą odmowy udzielenia skarżącej pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe był art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Z tego powodu Sąd uznał, że zagadnienie przekroczenia upoważnienia ustawowego przez przepisy rozporządzenia nie może być przedmiotem oceny prawnej.
Sąd nie podziela też stanowiska skarżącej, że art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej jest unormowaniem samodzielnym i może być interpretowany w oderwaniu od art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy. Pierwszy z tych przepisów nie funkcjonuje w normatywnej próżni, lecz wymaga współstosowania z przepisami o utracie prawa do przydziału lokalu. Skarżąca nie neguje tego, że zbywając lokal pozbyła się prawa do przydziału lokalu. Nie może więc domagać się zastosowania w tej sytuacji literalnej wykładni art. 90 ust. 1 ustawy. Taka wykładnia tego przepisu mogłaby prowadzić do skutków absurdalnych, np. do sytuacji, gdy emeryci lub renciści zbywaliby lokale mieszkalne na rzecz swoich bliskich w celu uzyskania prawa do przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W ten sposób wypaczony zostałby sens tej instytucji prawnej. Państwo przeznacza środki budżetowe dla zwiększenia mobilności i skuteczności działania służb zmilitaryzowanych, a nie zaś w jakimś dowolnym celu. Te argumenty przemawiają za uznaniem, że wykładnia literalna art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej powinna być odrzucona. W pełni uzasadnione jest w takim wypadku zastosowanie wykładni systemowej i celowościowej. Tak więc, gdy osoba uprawniona utraci prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, to tym bardziej powinno to oznaczać utratę prawa ubiegania się o przyznanie przedmiotowej pomocy finansowej.
Biorąc powyższe pod uwagę, sąd skargę oddalił - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwaną ustawą p.p.s.a.).
Niezasadne jest stanowisko skarżącej, że decyzja z dnia 31 lipca 2003 r. Dyrektora Aresztu Śledczego została wydana na skutek odwołania skarżącej od decyzji z dnia 9 kwietnia 2003 r.
Jak wynika z akt sprawy, odwołanie skarżącej od decyzji z dnia 9 kwietnia 2003 r. została rozpoznana przez Dyrektora Służby Więziennej w W., który decyzją nr 7 z dnia 10 czerwca 2003 r. uchylił decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia 9 kwietnia 2003 r.
Skarżąca zwróciła się do sądu o wyjaśnienie przyczyn błędów, które jej zdaniem, doprowadziły do "wynaturzenia" postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy w poczynaniach skarżącej nie było błędów i czy we wniosku o przyznanie pomocy i w pismach procesowych podawała wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Można mieć w tej kwestii zastrzeżenia, np. skarżąca we wniosku o przyznanie pomocy nie napisała, że wraz z mężem, emerytem wojskowym nabyła kwaterę wojskową przy ul. S. w W. na własność od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z udzieleniem bonifikaty w wysokości 80%. Ta okoliczność została dopiero ujawniona w wyniku czynności wyjaśniających organu podjętych z urzędu w Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Nieznajomość tego istotnego faktu mogła mieć wpływ na rozbieżność rozstrzygnięcia w sprawie. Organy wydające decyzje i postanowienia korzystne dla skarżącej nie dysponowały pełnymi informacjami co do obrotu lokalami przez skarżącą. Odnośnie żądania skarżącej zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego W. do przyznania jej pomocy finansowej wskazać należy, że pozostaje ono poza kognicją sądu administracyjnego.