Wyrok

z dnia 23 listopada 2000 r.

Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie

II SA 1520/2000

Nie ma ustawowej definicji pojęcia "choroba obłożna".
Dlatego dla wyjaśnienia tego pojęcia należy mieć na uwadze zarówno względy prawne, jak i medyczne wynikające z charakteru instytucji prawnej regulowanej przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.
W tym przedmiocie można by odwołać się do stanowiska Sądu Najwyższego zajętego w wyroku z dnia 8 stycznia 1993 r. sygn. akt III ARN 84/92. Sąd Najwyższy wyraził w nim pogląd, iż pojęcie "obłożna choroba" powinno być rozumiane tak, że jest to choroba powodująca istotne i trwałe zakłócenie warunków codziennej egzystencji chorego wymagająca otoczenia go stałą opieką lekarską

LEX nr 51032
51032
Dz.U.02.207.1761: art. 41

 Przewodniczący: Sędzia NSA J. Drachal. 
 Sędziowie NSA: A. Kisielewicz, K. Jarząbek (spraw.). 
 Protokólant: M. Grzelak. 

 Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją personalną z dnia 13 stycznia 1999 r. działając na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 z późn. zm.) zwolnił z dniem 31 stycznia 1999 r. p. ppłk Ryszarda K. ze Służby Więziennej z powodu nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. 
 Minister Sprawiedliwości po rozpatrzeniu odwołania p. ppłk Ryszarda K. od ww. decyzji personalnej w przedmiocie zwolnienia ze Służby Więziennej postanowił: 
 1) uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia ustalając termin tego zwolnienia na dzień - 31 maja 1999 r., 
 2) w pozostałej części utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. 
 W uzasadnieniu decyzji podano m.in., że p. ppłk Ryszard K., na dzień zwolnienia posiadał 31 lat 3 miesiące i 14 dni wysługi emerytalnej, w tym 19 lat i 7 miesięcy służby, co w świetle art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) oznacza, że nabył on prawo do emerytury Służby Więziennej. 
 W tej sytuacji bezspornym jest, że w dniu zwolnienia p. ppłk Ryszard K. posiadał 15 lat Służby Więziennej oraz ponad 30 lat wysługi emerytalnej, co jest samodzielną podstawą do zwolnienia go ze Służby Więziennej, określoną w art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej. Dlatego też nie zachodziła konieczność dodatkowego i szczegółowego uzasadnienia decyzji o zwolnieniu ze służby. Powód zwolnienia jest wyraźnie skonkretyzowany w ustawie. 
 Podejmując zaskarżoną decyzję organ I instancji nie naruszył także trybu zwolnienia, określonego w art. 39 ust. 7 ustawy o Służbie Więziennej, gdyż w dniu 22 lipca 1998 r. pismem poinformował p. ppłk R. K. o planowanym zwolnieniu go ze Służby Więziennej. 
 W dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. 13 stycznia 1999 r. p. ppłk Ryszard K. rzeczywiście korzystał ze zwolnienia lekarskiego, ale zwolnienie to było wystawione tylko do dnia 15 stycznia 1999 r. 
 Organ I instancji podejmując zatem zaskarżoną decyzję przewidywał, że w dniu zwolnienia ppłk R.K. będzie zdrowy. 
 W związku z faktem przedłożenia kolejnych zwolnień lekarskich organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby p. ppłk Ryszarda K., które miało na celu wyjaśnienie, czy w tym przypadku należy zastosować art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W dniu 26 kwietnia 1999 r. Przewodniczący Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA, po analizie zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy/służby, orzekł, że schorzenia p. ppłk R. K. nie mają charakteru choroby obłożnej, a więc nie ma zastosowania w sprawie wyżej wspomniany przepis ustawy. 
 Skoro postępowanie administracyjne zmierzające do zwolnienia p. ppłk R. K. ze służby kończy się dopiero z dniem wydania niniejszej decyzji i po terminie zwolnienia określonym w zaskarżonej decyzji należało częściowo ją uchylić i na nowo ustalić termin zwolnienia ze służby. 
 Decyzja Ministra Sprawiedliwości - z dnia 10 maja 1999 r. - była przedmiotem skargi p. Ryszarda K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wniósł o stwierdzenie jej nieważności, a także decyzji poprzedzającej jako wydanych z naruszeniem art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, a nadto z naruszeniem m.in. art. art. 7, 10, 15, 107 § 1 kpa. W szczególności m.in. skarżący zarzucił, że wystąpienie do Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA z zapytaniem, czy choroba skarżącego była chorobą obłożną, było nielegalne, bo wniesiono je, gdy skarżący decyzję o zwolnieniu lekarskim zaskarżył do NSA. 
 Zdaniem skarżącego jego choroba, w tym zwłaszcza przewlekła choroba stawu barkowego, miała i ma charakter obłożnej. Jego niezdolność do pracy trwała nadal. 
 W konsekwencji, skarżący stwierdził, że istnieje nowa, istotna dla sprawy okoliczność, a mianowicie w dniu 31 maja 1999 r., który to dzień ustalił Minister Sprawiedliwości jako datę zwolnienia go ze służby, przebywał on na zwolnieniu lekarskim, które nie było przedmiotem postępowania mającego na celu ustalenie, czy schorzenie ma cechy choroby obłożnej. Ponadto skarżący kwestionował zarówno ocenę charakteru jego choroby przez Przewodniczącego CKL jako nie opartej na dokumentacji lekarskiej i przebiegu choroby, w konsekwencji czego należy ją uznać za "swobodną". 
 W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonych decyzjach. 
 Naczelny Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 stycznia 2000 r. w sprawie sygn. akt II SA 1264/99 po rozpoznaniu skargi Ryszarda K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 maja 1999 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Służby Więziennej uchylił zaskarżoną decyzję 
 W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził m.in.: 
 "Bezspornym jest, że w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby tj. 13 stycznia 1999 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim do 15 stycznia 1999 r. W związku z tym Dyrektor Generalny Służby Więziennej zwrócił się dnia 16 lutego do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej oraz pismem z 12 kwietnia 1999 r. do Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA o ustalenie czy choroba skarżącego ma charakter choroby obłożnej. 
 Z opinii CKL MSWiA z dnia 26 kwietnia 1999 r. wynika jednoznacznie, że schorzenie stanowiące przyczynę zwolnień lekarskich skarżącego nie jest chorobą obłożną. Opinia powyższa stanowiła dowód w postępowaniu odwoławczym i jako okoliczność faktyczna była uznana za udowodnioną. 
 Jednakże zgodnie z art. 81 kpa tylko wtedy okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący nie miał możności wypowiedzenia się w postępowaniu odwoławczym co do przeprowadzonego dowodu z opinii CKL MSWiA i złożenia na tę okoliczność wniosków dowodowych czy tylko oświadczenia". 
 Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia 11 maja 2000 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania ppłk Ryszarda K. od decyzji personalnej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 13 stycznia 1999 r. l.dz. WK-111/99 o zwolnieniu ze Służby Więziennej: 
 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia, ustalając termin tego zwolnienia na dzień 31 maja 1999 r. 
 2) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. 
 W uzasadnieniu m.in. podano, że w wykonaniu wyroku NSA p. ppłk R.K. został w dniu 31 marca 2000 r. zapoznany z materiałami w sprawie zwolnienia ze służby, zgromadzonymi w aktach osobowych, a w szczególności z opinią Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. z dnia 26 lutego 1999 r. oraz opinią Z-cy Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 26 kwietnia 1999 r. Następnie, pismem z dnia 7 kwietnia 2000 r. złożył wniosek o nieuwzględnienie tych opinii, a także postawił m.in. zarzut nielegalności i subiektywności tych opinii z powodu wydania ich przez osobę, jego zdaniem nieuprawnioną. 
 Organ II instancji rozpatrując odwołanie strony od decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 13 stycznia 1999 r. oraz zarzuty uzupełniające odwołanie, zawarte w piśmie z dnia 7 kwietnia 2000r. zważył, co następuje: 
 Organ odwoławczy nie zaprzecza, że w dniu wydania przez Ministra Sprawiedliwości decyzji z dnia 10 maja 1999 r. p. ppłk R. K. korzystał ze zwolnienia lekarskiego, którego początkowym terminem był dzień 8 stycznia 1999 r. Jednakże, jak wynika z dowodów przeprowadzonych w trybie art. 75 kpa, choroba odwołującego się nie miała charakteru obłożnego, a więc takiego, który zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, chroni funkcjonariusza przed zwolnieniem ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby obłożnej. 
 Brak przesłanki obłożności choroby stwierdzony został nie na podstawie, jak twierdzi odwołujący się, orzeczenia Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA, ale na podstawie dokumentu, jakim jest pismo Z-cy Przewodniczącego CKL MSWiA z dnia 26 kwietnia 1999 r. 
 Zdaniem organu odwoławczego dokument ten został wydany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a to rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) oraz zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 października 1997 r. w sprawie określenia trybu orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy Służby Więziennej do Służby oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. Nr 5, poz. 55). Lekarze uprawnieni do wykonywania wszystkich czynności związanych z orzekaniem o stanie zdrowia funkcjonariuszy, posiadają wymagane kwalifikacje i wszechstronną znajomość schorzeń związanych ze szczególnymi warunkami służby. 
 W tym stanie prawnym i faktycznym nie zachodzi więc potrzeba weryfikacji stanowiska zajętego w sprawie przez CKL MSWiA. W świetle przytoczonych przepisów prawnych, nieprawdziwe jest również twierdzenie odwołującego się o nielegalności i subiektywności tej opinii. Z tego powodu wniosek odwołującego się o skierowanie go na konsultację do lekarza specjalisty w celu wyrażenia opinii o ewentualnej obłożności choroby nie może zostać uwzględniony. 
 Organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie stosowne postępowanie dowodowe, zapoznając odwołującego się w dniu 31 marca 2000 r. z opiniami WKL i CKL MSWiA. 
 Zwrócić uwagę przy tym należy na fakt, że z dokumentu CKL MSWiA wynika, że jedynie pięciodniowy okres choroby (18-22.01.1999 r.) miał charakter choroby obłożnej. Tymczasem, zgodnie z art. 41 ust. 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej, dla skutecznej ochrony funkcjonariusza przed zwolnieniem ze służby konieczny jest nieprzerwany 12-miesięczny okres takiej choroby. 
 Gdyby nawet zastosować wykładnię rozszerzającą tego przepisu, to i tak należy dojść do wniosku, że ochrona R. K. skończyłaby się z dniem 23 stycznia 2000 r. Wykładnia rozszerzająca tego przepisu jest jednak nieuprawniona, a nawet niedopuszczalna. 
 Niezależnie od powyższych ustaleń i wywodów organ odwoławczy stwierdza - co ma zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy - że zarówno organ I jak i II instancji dotychczas błędnie interpretował przepis art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej przyjmując, iż ochrona R. K. przed zwolnieniem ze służby z powodu nabycia uprawnień emerytalnych dotyczy okresu 12 miesięcy od dnia 21 stycznia 1999 r., tj. od dnia, od kiedy zakończyło się zwolnienie z tytułu choroby obłożnej. Tymczasem przepis art. 41 ust. 1 cyt. ustawy wyraźnie precyzuje, iż ochrona ta dotyczy okresu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby obłożnej, a więc dotyczy takiej sytuacji, w której funkcjonariusz choruje co najmniej 12 miesięcy i z powodu choroby obłożnej nie pełni Służby przez ten okres, w następstwie czego zostaje zwolniony ze służby. 
 W konsekwencji należy przyjąć, iż w okolicznościach sprawy R. K. brak jest podstaw do uznania, iż spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, a tym samym do ochrony odwołującego się przed zwolnieniem ze Służby przez okres 12 od dnia 22 stycznia 1999 r. i wobec tego zwolnienie ze służby powinno nastąpić z ostatnim dniem faktycznie pełnionej służby, tj. z dniem 31 maja 1999 r. 
 Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 maja 2000 r. była przedmiotem skargi p. Ryszarda K., który wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji w całości zarzucając, że: 
 1) w wydanej w dniu 11 maja 2000 r. decyzji Minister Sprawiedliwości określił termin zwolnienia go ze służby na dzień 31 maja 1999 r., czyli na taki sam, jak był ustalony w decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 maja 1999 r., którą to decyzję Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrokiem z dnia 12 stycznia 2000 r., czym organ II instancji naruszył obowiązywanie zasady "lex retro non agit" oraz art. 6 kpa; 
 2) organ odwoławczy nie uwzględnił wniosków m.in. odnośnie skierowania go na specjalistyczne badanie lekarskie, czym uchybiono art. 78 kpa; 
 3) organ odwoławczy przed wydaniem decyzji ostatecznej nie zapoznał się z treścią pisma skarżącego z dnia 13 marca 2000 r. i przekazał je do uznania przez organ I instancji; 
 4) Minister Sprawiedliwości w wydanym rozstrzygnięciu nie dokonał właściwego rozpoznania sprawy zwolnienia go ze służby, przez co decyzja o zwolnieniu została wydana z obrazą art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej; 
 5) w decyzji nie wskazano merytorycznych przyczyn (decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego), z powodu których skarżący został ze Służby zwolniony, czym naruszono m.in. art.art. 7, 10, 107 § 1 kpa, a także wydana decyzja dyskryminuje skarżącego w stosunkach służbowych; 
 6) wydane decyzje I i II instancji naruszyły słuszne interesy skarżącego; 
 7) postępowanie odwoławcze było prowadzone z naruszeniem kardynalnej zasady dwuinstancyjności postępowania, tj. art. 15 kpa; 
 8) Organ I i II instancji przy podejmowaniu decyzji i rozstrzyganiu wątpliwości w kwestiach nie ujętych w ustawie o Służbie Więziennej, pominął uregulowania zawarte w Kodeksie pracy; 
 9) Organ I i II instancji przy wydawaniu decyzji nie przestrzegał zasady współdziałania Konstytucji i ustaw, tj. dla rozstrzygnięcia sprawy nie budowano norm w oparciu zarówno o przepisy ustawowe, jak i w oparciu o przepis Konstytucyjny. 
 W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że skarżący po zapoznaniu się z opiniami Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 26 lutego 1999 r. oraz Zastępcy Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 26 kwietnia 1999 r. wniósł pismo rozszerzające odwołania w tym kierunku, by dokonano prawidłowej oceny choroby w ramach ponownego postępowania administracyjnego w sprawie. Nieuwzględnienie jego wniosku narusza przepis art. 78 § 1 kpa, zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. 
 Zdaniem skarżącego jego niezdolność do pracy nie zakończyła się z dniem 15 kwietnia 1999 r., lecz trwała do 13 sierpnia 1999 r. Wobec tego opinia Zastępcy Przewodniczącego CKL MSWiA z dnia 16 kwietnia 1999 r. nie obejmuje okresu niezdolności do pracy od 15 kwietnia do 13 sierpnia 1999 r. W opinii tej ocena choroby "została dokonana bez zapoznania się z indywidualną dokumentacją medyczną pacjenta, a tym samym wydający ją lekarz nie zapoznał się m.in. z wywiadem chorobowym, wynikami badań, zastosowanym leczeniem i wskazaniami lekarskimi, zaś wydał tę ocenę na podstawie numeru statystycznego choroby, co pozostaje w sprzeczności z art. 42 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza". 
 Ustawa o Służbie Więziennej w art. 41 ust. 1 wprowadziła ochronę funkcjonariusza przed zwolnieniem ze służby, wobec tego decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 maja 2000 r. została wydana z naruszeniem art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej oraz art. 6 kpa. 
 Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze Służby powinna określać merytoryczne powody zwolnienia, a nie przytaczać tylko zwroty ustawowe oraz spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 kpa. 
 Ponadto - zdaniem skarżącego - wszyscy funkcjonariusze powinno być traktowani jednakowo. Jednakże w praktyce reguła ta nie jest przestrzegana, albowiem organ I instancji nie kieruje wszystkich pracowników, którzy posiadają 30 lat wysługi emerytalnej na zaopatrzenie emerytalne. Wobec tego uważa się za dyskryminowanego. 
 Wedle skarżącego każdy funkcjonariusz powinien przechodzić na zaopatrzenie emerytalne, wówczas osiągnie najwyższą emeryturę. 
 Ponadto zdaniem skarżącego do funkcjonariuszy Służby Więziennej mają zastosowanie przepisy Kodeksu pracy - zagadnienie to reguluje art. 5 tego Kodeksu. 
 Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. 

 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 
 Sprawa jest po raz drugi rozpoznawana przez NSA. 
 Stosownie do treści art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym "Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe odnosi się do oceny prawnej wyrażonej na tle art. 39 ust. 3 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Jak przytoczono na wstępie uzasadnienia, Sąd stwierdził, że w myśl art. 39 ust. 3 pkt 4 cytowanej ustawy funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku, gdy nabył on prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. 
 Decyzja taka ma charakter uznaniowy. Bezspornym w sprawie jest, iż w dniu podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby skarżący posiadał ponad 31 lat wysługi emerytalnej, a więc istniała pełna podstawa do zwolnienia go ze służby. 
 Jednakże zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o Służbie Więziennej, zwolnienie funkcjonariusza ze służby m.in. na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu obłożnej choroby, chyba że funkcjonariusz pisemnie zgłosi wystąpienie ze służby. 
 Przepis art. 41 ust. 1 cyt. ustawy ma charakter ochrony, mający na celu niedopuszczenie do natychmiastowych zwolnień funkcjonariuszy ze służby m.in. w okresach dotkniętych ciężką chorobą, wyłączającą wszelką normalną egzystencję, z powodu której wymagają stałej pomocy w życiu codziennym i nieustannej kontroli lekarskiej. A zatem zastosowanie art. 41 ust. 1 cyt. ustawy może mieć miejsce wówczas, gdy zostanie ustalone "zaprzestanie Służby z powodu obłożnej choroby". 
 Ponieważ po wydaniu decyzji przez organ I instancji została sporządzona opinia przez Zastępcę Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 26 kwietnia 1999 r., z którą w toku postępowania administracyjnego przed drugą instancją skarżący nie został zapoznany, przeto Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nastąpiło istotne naruszenie art. 81 kpa, które mogło mieć wpływ na treść decyzji odwoławczej i dlatego uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd stwierdził bowiem, że "Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący nie miał możności wypowiedzenie się w postępowaniu odwoławczym co do przeprowadzonego dowodu z opinii CKL MSWiA i złożenia na tę okoliczność wniosków dowodowych czy nawet tylko oświadczenia". 
 Z powyższego wynika, iż Sąd nie dokonał oceny przedmiotowej opinii, skoro dopuścił możliwość złożenia na okoliczności z niej wynikające wniosków dowodowych lub tylko oświadczenia. 
 Przedmiotowa opinia posiada treść następującą: 
 "W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 12 kwietnia 1999 r. w sprawie ppłk Ryszarda K. uprzejmie informuję, że dotychczas nie ma ustawowej definicji choroby obłożnej. 
 Analiza kserokopii zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy "L 4" ppłk K. wykazuje, że schorzenia będące przyczyną tych zwolnień w ocenie CKL nie są chorobami obłożnymi z wyjątkiem pięciodniowego okresu 18-22.01.99. Poza tym żadne z tych schorzeń nie ma charakteru przewlekłej choroby obłożnej". 
 Rację ma autor opinii, że nie ma ustawowej definicji pojęcia "choroba obłożna". 
 Dlatego dla wyjaśnienia tego pojęcia należy mieć na uwadze zarówno względy prawne, jak i medyczne wynikające z charakteru instytucji prawnej regulowanej przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. 
 W tym przedmiocie można by odwołać się do stanowiska Sądu Najwyższego zajętego w wyroku z dnia 8 stycznia 1993 r. sygn. akt III ARN 84/92. 
 Sąd Najwyższy rozpoznawał sprawę zwolnienia ze służby funkcjonariusza, który uległ zawałowi serca i z którym po upływie niespełna dwóch miesięcy od tego zwolnienia rozwiązano stosunek służbowy. 
 W dacie rozwiązania tego stosunku funkcjonariusz ten nadal korzystał ze zwolnienia lekarskiego poszpitalnego z powodu zawału serca. U podstaw wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku było ustalenie, że pacjent nie leży w łóżku, lecz chodzi. 
 Sąd Najwyższy stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się m.in. opinie ekspertów-lekarzy, z których bez żadnej wątpliwości wynika, że zawał serca jest uznany za bardzo ciężką chorobę, przy której chory bez szkody dla życia i zdrowia nie może prowadzić normalnej, niezakłóconej egzystencji i nie jest zdolny do podjęcia pracy zawodowej. 
 W oparciu o te ustalenia Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż pojęcie "obłożna choroba" powinno być rozumiane tak, że jest to choroba powodująca istotne i trwałe zakłócenie warunków codziennej egzystencji chorego wymagająca otoczenia go stałą opieką lekarską. 
 Takich wniosków nie sposób wysnuć z opinii dołączonej do akt sprawy, bowiem w opinii tej w sposób arbitralny, bez żadnego uzasadnienia zajętego stanowiska rozstrzygnięto kwestię, w jakim okresie stwierdzone schorzenie miało charakter "obłożnej choroby", a w jakich okresach schorzenia te charakteru takiego nie miały. Z tego też powodu niemożliwa jest jej ocena w zakresie logiczności i poprawności wnioskowania, zgodnego z zasadami rozumowymi, skoro autor nie wskazał, na jakich przesłankach się oparł wydając opinię. 
 Jeżeli w wyniku środka prawnego nastąpi uchylenie decyzji administracyjnej, sprawa toczy się w dalszym ciągu w toku instancyjnym. Kolejne decyzje będą więc musiały uwzględniać także zmiany stanu faktycznego, jakie nastąpiły do dnia ich wydania, z tym tylko, że tożsamość sprawy nie będzie już mogła ulec zmianie. 
 Z akt wynika, że skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego do 13 sierpnia 1999 r., a więc jeszcze po wydaniu decyzji przez Ministra Sprawiedliwości w dniu 10 maja 1999 r. 
 W toku ponownego rozpatrywania sprawy okres tego zwolnienia lekarskiego nie był oceniany, czy miał on charakter obłożnej choroby, czy też nie. 
 Postępowanie odwoławcze ma charakter apelacyjny, a zatem organ odwoławczy obowiązany jest do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji, w tym także uwzględnić zmianę stanu faktycznego, która nastąpiła po wydaniu tej decyzji. 
 Z powyższego wynika, że skarżący korzystał ze zwolnień lekarskich w czasie gdy wydano decyzję w I instancji tj. 13 stycznia 1999 r. i gdy wydano decyzje w II instancji tj. 10 maja 1999 r. a także po jej wydaniu. 
 Skoro w sprawie nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, czy schorzenia skarżącego miały charakter obłożnej choroby, czy też takiego charakteru nie miały, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a decyzje oparto na stwierdzeniach, bez należytego udokumentowania, co nie może przekonywać o ich zgodności z prawem.  
 Orzeczono więc jak w sentencji wyroku na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 cytowanej ustawy o NSA. 
 Wobec niewyjaśnienia istoty sporu - co było powodem uchylenia ww. decyzji - nie zachodzi konieczność ustosunkowania się pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.