Wyrok

z dnia 6 czerwca 2000 r.

Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie

I SA 1377/1999

Przepisy art. 94 ust. 1-3 ustawy z 1996 r. o Służbie Więziennej, nie znajdują zastosowania w sprawie, w której chodzi wprawdzie o lokal pozostający w dyspozycji Służby Więziennej, lecz przydzielony osobie, która w chwili przydziału ani nie była funkcjonariuszem, ani nie była uprawniona do resortowego zaopatrzenia emerytalnego.

LEX nr 53940
53940
Dz.U.02.207.1761: art. 94

 Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska. 
 Sędziowie NSA: Maria Wiśniewska, Leszek Włoskiewicz (spr.). 
 Protokolant: Jolanta Zagrzejewska. 

 W 1955 r. Bogdan W., za wypowiedzeniem, został zwolniony ze Służby Więziennej, natomiast w 1964 r. otrzymał przydział mieszkania przeznaczonego dla funkcjonariuszy Służby Więziennej, stanowiącego lokal nr 24 w domu nr 4 przy ul. J. w W., w miejsce dotychczas zajmowanego lokalu nr 31 w tym samym budynku. 
 W 1998 r. Bogdan W. zmarł i w lokalu pozostała żona Krystyna W. 
 Dyrektor Aresztu Śledczego w W. (dysponent lokalu) decyzją z dnia 24 marca 1999 r. orzekł o przekwaterowaniu Krystyny W. z lokalu nr 24 w domu nr 4 przy ul. J. do lokalu nr 38 w domu nr 77 przy ul. K. w W., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. zaś decyzją z dnia 21 czerwca 1999 r. utrzymał w mocy tę decyzję. 
 Organ pierwszej instancji - jako podstawę działania - powołał art. 95 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.), tj. przepisy zawierające upoważnienie do wydania aktów wykonawczych, natomiast organ odwoławczy powołał art. 94 tej ustawy. 
 Organ pierwszej instancji podał, że Krystyna W. nie jest osobą uprawnioną do przydziału mieszkania, gdyż Bogdan W. nie zachował prawa do lokalu mieszkalnego. 
 Organ odwoławczy z kolei wyjaśnił, że będąc zwolniony ze służby za wypowiedzeniem Bogdan W. nie miał prawa do resortowego zaopatrzenia emerytalnego i dlatego nie zachował prawa do lokalu mieszkalnego, stąd Krystyna W. podlegała przekwaterowaniu, gdyż nie przysługuje jej prawo do lokalu po mężu. 
 W skardze Krystyna W. zarzuciła, że od 1954 r. zamieszkuje w domu nr 4 przy ul. J., natomiast od 1964 r. zajmuje lokal nr 24, położony na parterze, i z uwagi na wiek oraz stan zdrowia nie może zamieszkać w lokalu przy ul. K., położonym na trzecim piętrze, bez windy, ze wspólną kuchnią i łazienką. 
 W odpowiedzi organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko. 

 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 
 Jak o tym mowa w art. 94 ust. 1-3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.), funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie nabył prawa do resortowego zaopatrzenia emerytalnego, nie zachowuje prawa do lokalu mieszkalnego i podlega wykwaterowaniu, w razie zaś śmierci funkcjonariusza podlegają wykwaterowaniu pozostałe w lokalu osoby nieuprawnione do przydziału mieszkania. 
 Bogdan W. został zwolniony ze służby w 1955 r. za wypowiedzeniem i nie nabył prawa do zaopatrzenia emerytalnego, nie zachował więc prawa do lokalu mieszkalnego przydzielonego w czasie pełnienia służby, lecz nie opuścił lokalu i w 1964 r. otrzymał w zamian inny lokal pozostający w dyspozycji Służby Więziennej. 
 Powołane przepisy dotyczą lokalu zajmowanego przez funkcjonariusza zwolnionego ze służby, który nie zachował prawa do lokalu, podczas gdy w sprawie chodzi wprawdzie o lokal pozostający w dyspozycji Służby Więziennej, lecz przydzielony osobie, która w chwili przydziału ani nie była funkcjonariuszem, ani nie była uprawniona do resortowego zaopatrzenia emerytalnego, i dlatego przepisy te nie znajdują zastosowania. 
 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).